Stany lękowe to potoczne określenie nasilonego niepokoju, napięcia lub obaw, a nie nazwa jednej diagnozy. Mogą przypominać nagłą falę lęku albo utrzymujące się zamartwianie, nawet bez oczywistego zagrożenia. Samo odczuwanie lęku nie przesądza o zaburzeniu psychicznym. [1] [2] [3]
Możesz nadal pracować i zajmować się codziennymi sprawami, a jednocześnie przeżywać duże napięcie. Ważne jest nie tylko to, czy wykonujesz obowiązki, lecz także ile cierpienia i ograniczeń wiąże się z lękiem. Nie trzeba czekać na poważny kryzys, żeby porozmawiać o nim ze specjalistą. [1] [4]
Ten poradnik jest skierowany przede wszystkim do dorosłych. Wyjaśnia doświadczenie lęku i pokazuje, jak reagować na niepokój w codziennym życiu. Przejdź od razu do praktycznych kroków →
W SKRÓCIE
Stany lękowe – najważniejsze informacje
Może pojawić się w stresie i niepewności. O rozpoznaniu nie decyduje sam fakt, że czegoś się obawiasz. [5]
Dolegliwości fizyczne są realne, ale ich przyczyną nie zawsze jest lęk. Nowe lub nietypowe objawy omów z lekarzem. [6]
Brak wyraźnego wyzwalacza nie oznacza, że lęk jest wymyślony. Sam w sobie nie wskazuje też konkretnej choroby. [3]
Możesz wybrać łagodne ćwiczenie albo skupić się na jednym wykonalnym zadaniu. Nie trzeba wykonywać całego zestawu. [7] [8]
Konsultacja ma sens również wtedy, gdy funkcjonujesz, ale niepokój jest bardzo obciążający. [1]
Pełne omówienie rodzajów, diagnostyki i leczenia znajdziesz w naszym głównym poradniku: Zaburzenia lękowe – objawy, rodzaje, przyczyny i leczenie →
Czym są stany lękowe?
Określenie „stany lękowe” opisuje to, czego doświadczasz. Rozpoznanie zaburzenia wyjaśnia natomiast określony wzorzec trudności według kryteriów diagnostycznych. W ICD-11 wyróżnia się konkretne zaburzenia lękowe i związane ze strachem; nie należy utożsamiać ich z każdym epizodem niepokoju. [2]
Wyobraź sobie, że siedzisz spokojnie w domu, ale trudno Ci odpocząć. Myśli wracają do możliwych problemów, ciało jest spięte, a każda kolejna wiadomość powoduje chwilowe przyspieszenie bicia serca. Nie musisz odczuwać paniki, żeby taki stan był męczący.
U innej osoby lęk może pojawić się nagle: podczas zakupów, w autobusie albo przed ważną rozmową. Wrażenia cielesne bywają wtedy bardzo intensywne. Istotne jest nie tylko to, co czujesz, ale także jak długo to trwa, jak często powraca i co zmienia w Twoim codziennym funkcjonowaniu.
Strach i lęk – czy to to samo?
Strach zwykle odnosi się do zagrożenia postrzeganego jako bezpośrednie, a lęk częściej do tego, co może wydarzyć się w przyszłości. To pomocne rozróżnienie, nie test rozpoznający chorobę. [5]
Stany lękowe – objawy w myślach, ciele i zachowaniu
Lęk może wpływać na myśli, ciało i zachowanie. Nie każdy doświadcza wszystkich wymienionych reakcji, a ich obecność nie potwierdza jednej przyczyny. Poniżej znajdziesz przykłady, nie listę do samodzielnego diagnozowania. [6] [5]
MYŚLI I EMOCJE
Niepokój w głowie
- trudne do przerwania obawy,
- przewidywanie niepowodzenia,
- napięcie i drażliwość,
- trudności z koncentracją lub snem.
REAKCJE ORGANIZMU
Napięcie w ciele
- kołatanie serca i potliwość,
- drżenie lub napięcie mięśni,
- ścisk w brzuchu i nudności,
- zawroty głowy lub uczucie duszności.
ZACHOWANIE
Zmiany na co dzień
- odkładanie ważnych spraw,
- unikanie miejsc lub spotkań,
- częste szukanie zapewnień,
- wielokrotne sprawdzanie objawów.
Nie używaj ćwiczenia uspokajającego jako testu na przyczynę dolegliwości. Nowe, utrzymujące się, nasilające lub nietypowe objawy fizyczne omów z lekarzem. Przy objawach nagłego zagrożenia potrzebna jest pomoc ratunkowa, a nie dalsza samopomoc. [6] [9]
Ważne: nie każdy objaw fizyczny jest wynikiem lęku
Silny lub nowy, utrzymujący się ból albo ucisk w klatce piersiowej, ciężka duszność, utrata przytomności, nagłe zaburzenia mowy lub osłabienie jednej strony ciała wymagają pilnej pomocy. Dzwoń pod 112 lub 999. Nie czekaj na efekt ćwiczenia i nie rozstrzygaj samodzielnie, że „to tylko lęk”. [9] [10]
Stany lękowe a zaburzenia lękowe – jaka jest różnica?
Lęk może być zrozumiałą reakcją na trudne wydarzenie i nie oznaczać zaburzenia. Może też stać się nadmierny, uporczywy i obciążający. Poniższe porównanie pomaga zauważyć trudność, ale nie zastępuje oceny specjalisty. [5]
LĘK, KTÓRY MOŻE BYĆ ADAPTACYJNY
Reakcja na stresującą sytuację
Obawy odnoszą się do konkretnego wyzwania, np. egzaminu lub zmiany pracy, i zwykle słabną, gdy sytuacja się wyjaśnia. To przykład, nie warunek wykluczający zaburzenie.
SYGNAŁ, ŻE WARTO SZUKAĆ POMOCY
Lęk ograniczający codzienność
Niepokój często wraca, prowadzi do wycofywania się lub utrudnia odpoczynek. Możesz też wykonywać obowiązki mimo znacznego cierpienia — ono również jest powodem do konsultacji.
Nie istnieje jedna liczba dni ani jeden objaw wspólny dla wszystkich zaburzeń lękowych. Nie musisz czekać na spełnienie kryteriów konkretnego rozpoznania, żeby poprosić o pomoc. Liczą się przebieg trudności, kontekst i ich wpływ na Twoje życie. [2] [4]
SZERSZY KONTEKST
Chcesz poznać różnice między rozpoznaniami?
Rodzaje zaburzeń lękowych, zasady diagnostyki i możliwości leczenia wyjaśniamy w osobnym, szerszym poradniku. Tutaj skupiamy się na codziennym doświadczeniu niepokoju.
Lęk bez powodu – dlaczego czuję niepokój, choć nic się nie dzieje?
„Nic złego się nie dzieje, a ja i tak czuję niepokój” — taki opis nie oznacza, że udajesz. „Bez powodu” często znaczy „bez przyczyny, którą potrafię teraz wskazać”. Nie zawsze można rozpoznać wyraźny wyzwalacz. [3]
Znaczenie mogą mieć doświadczenia, przewlekły stres, indywidualna podatność i zdrowie fizyczne. Lekarz uwzględnia także możliwy wpływ leków i substancji. Nie należy z góry przypisywać objawów ani „ukrytej traumie”, ani jednej chorobie. [1] [4] [5]
PRZYKŁAD Z CODZIENNEGO ŻYCIA
Dlaczego czuję napięcie, choć dziś nic się nie wydarzyło?
Od kilku tygodni pracujesz pod presją, śpisz krócej niż zwykle i często analizujesz możliwe problemy. W sobotnie popołudnie, mimo braku pilnych obowiązków, pojawia się ucisk w żołądku i poczucie zagrożenia.
To ilustracja możliwej sytuacji, a nie historia pacjenta ani wyjaśnienie Twoich objawów. W rozmowie ze specjalistą można przyjrzeć się obciążeniom i innym możliwym przyczynom, zamiast za wszelką cenę szukać jednego wydarzenia odpowiedzialnego za lęk.
Jak myśli mogą dodatkowo nasilać niepokój?
Niepokojącej myśli może towarzyszyć kolejne przewidywanie: „Nie poradzę sobie, więc wszystko się posypie”. Warto zauważyć różnicę między tym, co już się wydarzyło, a tym, czego się obawiasz. Przewidywanie najgorszego może nasilać trudne emocje. [11]
Nie chodzi o nakaz „myśl pozytywnie”. Możesz sprawdzić, jakie informacje wspierają Twoje przewidywanie i czy istnieją inne możliwe wyjaśnienia. Nie zawsze uda się zmienić myśl, a brak natychmiastowej ulgi nie oznacza porażki. [11]
Co zrobić, gdy pojawia się silny lęk? Pięć praktycznych kroków
Wybierz jedną prostą czynność, nie obowiązkowy zestaw pięciu ćwiczeń. Poniższe propozycje dotyczą codziennego niepokoju i nie służą do wykluczania choroby. Przy nowych, silnych objawach fizycznych wróć do informacji o pilnej pomocy.
KROK 01
Zatrzymaj się i nazwij to, co czujesz
Zauważ, co się dzieje i czy potrzebne jest działanie wobec rzeczywistego zagrożenia. Jeśli otoczenie jest bezpieczne, możesz na chwilę usiąść lub pozostać w obecnej pozycji.
Przykładowy komunikat: „Czuję niepokój. Wybiorę teraz jedną rzecz, którą mogę zrobić”. Nie musisz diagnozować swojego stanu ani przekonywać się, że nigdy nic złego się nie wydarzy.
KROK 02
Przenieś uwagę na otoczenie
Możesz wykorzystać ćwiczenie ugruntowania 5–4–3–2–1. Spróbuj zauważyć:
- 5 rzeczy, które widzisz,
- 4 odczucia związane z dotykiem,
- 3 dźwięki, które słyszysz,
- 2 zapachy, które rozpoznajesz,
- 1 smak, na który zwracasz uwagę.
Możesz pominąć niedostępny zmysł lub zauważyć tylko jeden neutralny przedmiot. Nie trzeba niczego jeść ani wąchać na siłę. To pomocnicza technika, nie gwarancja usunięcia lęku. [7]
KROK 03
Oddychaj spokojnie, bez wymuszania
Pozwól powietrzu spokojnie wpływać nosem i wypływać ustami, jeśli jest to wygodne. Oddychaj łagodnie, bez bardzo głębokich, wymuszonych wdechów i bez celowego wstrzymywania powietrza. Liczenie jest opcjonalne. [8]
Jeśli koncentracja na oddechu lub ciele nasila niepokój, przerwij i wybierz kontakt z otoczeniem. Relaksacja nie jest komfortowa dla każdej osoby; nie zastępuje też oceny medycznej przy duszności. [12]
KROK 04
Oddziel odczucia od przewidywań
Przykładowo zamiast „Na pewno stanie się coś złego” możesz zauważyć: „Pojawiło się takie przewidywanie”. Następnie zapytaj: „Co wiem, a czego się domyślam?”.
To krótka adaptacja pracy z myślami, a nie formuła, którą trzeba powtarzać aż do uzyskania ulgi. Celem jest bardziej elastyczne spojrzenie, nie wymuszona pewność, że wszystko będzie dobrze. [11]
KROK 05
Wybierz jeden mały następny krok
Możesz wrócić do prostego zadania, przygotować posiłek, wysłać potrzebną wiadomość albo poprosić bliską osobę o rozmowę. Wybierz coś małego i możliwego w obecnej sytuacji.
Nie musisz czekać na całkowite ustąpienie niepokoju. Jeśli miejsce jest bezpieczne, sam lęk nie oznacza, że musisz z niego uciec. Nie dotyczy to realnego zagrożenia ani sytuacji wymagającej pomocy medycznej. [13]
A jeśli nie czujesz poprawy? Nie dokładaj ćwiczeń na siłę. Możesz je przerwać. Gdy niepokój często wraca lub utrudnia życie, umów konsultację; nie musisz najpierw wypróbować wszystkich metod samopomocy. [6] [12]
NAGŁY, SILNY LĘK
A jeśli pojawia się napad paniki?
Nagły napad intensywnego lęku nie jest tym samym co wielogodzinne zamartwianie. Postępowanie podczas napadu, wsparcie drugiej osoby i ocenę bezpieczeństwa omawiamy osobno.
Jak radzić sobie z lękiem, który wraca niemal codziennie?
Przy powracającym niepokoju warto przyjrzeć się temu, co dzieje się między jego nasileniami. Celem nie jest całkowita kontrola myśli, lecz odzyskiwanie swobody w podejmowaniu codziennych działań.
1. Zauważ, kiedy niepokój jest najsilniejszy
NHS proponuje krótkie notatki o sytuacjach i samopoczuciu. Możesz zapisać: co się wydarzyło, jakie przewidywanie się pojawiło i co zrobiłeś później. Nie chodzi o stałe monitorowanie pulsu lub każdej zmiany w ciele. [3]
Przykład zapisu: „Przed telefonem pomyślałem, że rozmowa pójdzie źle. Odkładałem ją. Następnym razem przygotuję jedno zdanie na początek”. To przykład do samodzielnej obserwacji, nie karta diagnostyczna. Jeśli notowanie nasila kontrolowanie objawów, ogranicz je lub omów ze specjalistą.
2. Wyznacz czas na zamartwianie się
Możesz wyznaczyć krótki czas na uporządkowanie obaw, np. 10–15 minut. Zapisz je, rozdziel realne problemy od hipotetycznych scenariuszy i zdecyduj, czy potrzebne jest konkretne działanie. Gdy zmartwienie wróci później, przypomnij sobie ustalony plan i spróbuj wrócić do bieżącego zajęcia. [14]
PROSTE ĆWICZENIE
Dwie kategorie zmartwień
Przykład: „Zbliża się termin płatności”. Sprawdź potrzebne informacje i ustal jeden wykonalny krok oraz jego termin.
Przykład: „A co, jeśli kiedyś stracę pracę?”. Oddziel możliwe przygotowanie od wielokrotnego przewidywania wszystkiego, co mogłoby pójść źle.
Po zapisaniu planu zakończ ten czas. Nie chodzi o dodatkową sesję roztrząsania zagrożeń ani o zakaz pojawiania się myśli. Pilnych spraw dotyczących bezpieczeństwa nie odkładaj. [14]
3. Zadbaj o codzienne nawyki wspierające samopoczucie
Sen i rytm dnia
W miarę możliwości utrzymuj regularne pory snu i posiłków. Zadbaj o czas na odpoczynek. To wsparcie funkcjonowania, nie kolejny zestaw wymagań do idealnego spełnienia. [1]
Aktywność fizyczna
Wybierz regularny ruch odpowiedni do Twojego zdrowia i możliwości — także spokojny spacer. Aktywność może wspierać samopoczucie; nie zastępuje potrzebnego leczenia. [1]
Nawyki mają wspierać, a nie obwiniać. Utrzymywanie się lęku mimo snu, ruchu i odpoczynku nie oznacza, że za mało się starasz. Może być sygnałem, że potrzebujesz innego rodzaju pomocy.
4. Zwróć uwagę na unikanie i ciągłe upewnianie się
Unikanie bezpiecznych sytuacji może dawać krótką ulgę, ale z czasem zawężać życie. Podobnie uzależnianie działania od kolejnych zapewnień może utrudniać oswajanie niepewności. Nie każde szukanie wsparcia jest jednak problemem. [13]
Wybieraj małe, zaplanowane kroki, zamiast zmuszać się do najtrudniejszej sytuacji. Przy silnym lęku, napadach paniki lub trudnościach związanych z traumą ustal plan ze specjalistą. Nie ograniczaj potrzebnej diagnostyki ani zabezpieczeń przed realnym zagrożeniem. Ćwiczenie oddechowe nie musi być rytuałem obowiązkowym przed każdym wyjściem. [13]
Stany lękowe rano, wieczorem i poza domem – jak reagować?
Sama pora pojawienia się niepokoju nie pozwala rozpoznać jego przyczyny. Poniższe wskazówki to przykłady organizowania dnia, a nie odrębne metody leczenia „lęku porannego” lub „wieczornego”.
RANO
Niepokój po przebudzeniu
Zauważ, czy napięcie wiąże się z przewidywanymi obowiązkami, snem lub samopoczuciem fizycznym. Zamiast od razu analizować wszystkie możliwe zagrożenia, możesz rozpocząć dzień od jednej prostej czynności.
WIECZOREM
Lęk przed zaśnięciem
Możesz wcześniej zapisać sprawy na kolejny dzień i zostawić czas na wyciszenie. Gdy przed snem wracają te same obawy, przypomnij sobie, co zostało już zrobione, a czym zajmiesz się w ustalonym terminie. [14]
POZA DOMEM
Niepokój w sklepie lub pracy
Jeżeli otoczenie jest bezpieczne, możesz zwrócić uwagę na jego konkretne elementy, oprzeć stopy o podłoże i zdecydować o następnym kroku. Jeśli systematycznie rezygnujesz z wychodzenia lub podróżowania, warto poszukać pomocy.
Kiedy stany lękowe powinny skłonić do szukania pomocy?
Po pomoc można zgłosić się przed poważnym kryzysem i bez gotowej diagnozy. Niepokój jest wart uwagi także wtedy, gdy inni nie widzą, jak bardzo Cię obciąża. [4]
Warto rozważyć rozmowę ze specjalistą, jeśli:
- niepokój zajmuje znaczną część dnia i trudno oderwać od niego myśli,
- zaczynasz rezygnować z wyjść, kontaktów lub obowiązków,
- powtarzają się napady silnego lęku,
- sen, koncentracja lub relacje wyraźnie się pogorszyły,
- objawy fizyczne są częste lub budzą duży niepokój,
- próbujesz regulować napięcie alkoholem albo lekami stosowanymi bez zaleceń,
- samodzielne sposoby nie przynoszą wystarczającej poprawy.
Na pierwszą rozmowę możesz przygotować informacje o początku objawów, ich nawrotach, śnie, unikanych sytuacjach i dotychczasowym leczeniu. Wspomnij także o lekach, suplementach i używkach. O potrzebie badań lekarskich decydują objawy i wywiad, nie jednakowy „pakiet na lęk” dla wszystkich. [4]
Jeśli rozpoznano zaburzenie lękowe, pomoc dobiera się do konkretnego problemu. WHO zaleca interwencje oparte na CBT m.in. dorosłym z lękiem uogólnionym lub zaburzeniem panicznym. W zależności od sytuacji lekarz może również zaproponować farmakoterapię. Nie każdy stan niepokoju wymaga leków. [15] [4]
Od którego specjalisty zacząć?
Lekarz rodzinny lub psychiatra
Lekarz ocenia medyczne przyczyny objawów i wskazania do leczenia. Psychiatra zajmuje się diagnostyką i leczeniem zaburzeń psychicznych, także lekami. Przy nowych dolegliwościach fizycznych nie pomijaj oceny lekarskiej. [4] [16]
Psycholog lub psychoterapeuta
Psycholog pomaga ocenić trudności i zaplanować wsparcie w zakresie swoich kompetencji. Psychoterapeuta prowadzi psychoterapię zgodnie z przygotowaniem. Jedna osoba może łączyć te kwalifikacje; warto je sprawdzić przed wizytą. [16]
Jeśli spotykasz się z określeniem „nerwica lękowa”, zobacz co oznacza ta historyczna nazwa i jak szukać pomocy.
WSPARCIE PSYCHOLOGICZNE
Lęk zaczyna ograniczać Twoją codzienność?
W Spokój w Głowie możesz porozmawiać o tym, co przeżywasz, i ustalić dalsze kroki. Konsultacja nie wymaga wcześniejszego samodzielnego rozpoznania przyczyny lęku.
Przy bezpośrednim zagrożeniu życia lub zamiarze zrobienia sobie krzywdy dzwoń pod 112. Nie czekaj wtedy na planową konsultację.
FAQ – najczęstsze pytania o stany lękowe
Odpowiedzi na najczęstsze wątpliwości dotyczące objawów, lęku bez wyraźnej przyczyny i sposobów szukania pomocy.
Czy stany lękowe bez powodu oznaczają nerwicę?
Nie. Brak wyraźnego wyzwalacza nie wskazuje jednej diagnozy. Potoczne słowo „nerwica” nie wyjaśnia przyczyny dolegliwości. Przy uporczywym niepokoju potrzebna jest ocena jego przebiegu i wpływu na życie. [4] [3]
Jak długo może trwać stan lękowy?
Określenie jest szerokie, więc nie ma jednej „prawidłowej” długości. Nagłe nasilenie lęku i długotrwałe zamartwianie to różne doświadczenia. O potrzebie pomocy decyduje nie tylko czas, lecz także cierpienie i ograniczenia. [2] [4]
Czy lęk może powodować kołatanie serca i uczucie duszności?
Tak, ale podobne dolegliwości mają również inne przyczyny. Nie rozpoznawaj lęku na podstawie tych dwóch objawów. Przy objawach nagłego zagrożenia skorzystaj z pilnej pomocy medycznej. [6] [9]
Jak szybko uspokoić się podczas silnego lęku?
Możesz wybrać kontakt z otoczeniem albo łagodne oddychanie, jeśli jest komfortowe. Nie ma obowiązku wykonania całej sekwencji. Gdy ćwiczenie nasila dyskomfort, przerwij je; samo ćwiczenie nie zastępuje potrzebnej diagnostyki. [7] [8] [12]
Czy stany lękowe mogą minąć samoistnie?
Przejściowy niepokój może słabnąć po ustąpieniu stresującej sytuacji, ale nie da się zagwarantować takiego przebiegu. Nie odkładaj rozmowy ze specjalistą, gdy objawy utrzymują się lub ograniczają życie. [3]
Jak zacząć odzyskiwać spokój?
Wybierz jeden następny krok: zauważ sytuację, zapisz konkretną obawę, wróć do małego zadania albo umów rozmowę. Nie musisz jednocześnie zmieniać całego trybu życia i nie musisz najpierw samodzielnie rozwiązać problemu.
Nie musisz całkowicie przestać się bać, żeby zacząć szukać pomocy. Celem wsparcia jest także większa swoboda działania, nie tylko chwilowe uspokojenie.
POWIĄZANE PORADNIKI
Przeczytaj także
Zaburzenia lękowe
Rodzaje zaburzeń, zasady diagnozy i dostępne metody leczenia — szersze wyjaśnienie problemu.
Ataki paniki
Co robić przy gwałtownym nasileniu lęku i kiedy skorzystać z profesjonalnej pomocy?
Nerwica lękowa
Co oznacza historyczna nazwa „nerwica lękowa” i kiedy warto poszukać pomocy?
Źródła i literatura
Poniżej wskazujemy materiały wykorzystane do wyjaśnienia objawów, metod samopomocy i bezpieczeństwa. Instrukcje są krótkimi adaptacjami, nie pełnymi protokołami psychoterapii. Materiał edukacyjny opisujący ćwiczenie nie oznacza dowodu, że pomoże ono każdej osobie.
[1] World Health Organization. Anxiety disorders. 15.09.2026. Objawy, uwarunkowania i wsparcie leczenia.
[2] Reed GM, First MB, Kogan CS i wsp. Innovations and changes in the ICD-11 classification of mental, behavioural and neurodevelopmental disorders. World Psychiatry. 2019;18(1):3–19. DOI: 10.1002/wps.20611. Omówienie twórców klasyfikacji.
[3] NHS, Every Mind Matters. Anxiety. Brak oczywistego wyzwalacza, obserwowanie trudności i codzienne sposoby wsparcia.
[4] National Institute of Mental Health. Generalized Anxiety Disorder: What You Need to Know. Ocena trudności, możliwe leczenie i znaczenie indywidualnej sytuacji.
[5] American Psychiatric Association. What are Anxiety Disorders? Przegląd lekarski: maj 2026. Różnica między strachem i lękiem, objawy oraz sposoby szukania pomocy.
[6] National Health Service. Anxiety, fear and panic. Objawy, możliwe przyczyny i szukanie pomocy.
[7] University of Rochester Medical Center. Sara Smith. 5-4-3-2-1 Coping Technique for Anxiety. 10.04.2018. Materiał edukacyjny opisujący ćwiczenie, nie badanie potwierdzające przerwanie napadu.
[8] National Health Service. Breathing exercises for stress. Przegląd strony: 12.06.2026. Łagodne oddychanie bez wymuszania.
[9] Pacjent.gov.pl / Narodowy Fundusz Zdrowia. Pogotowie i numer alarmowy. Polskie numery 112 i 999 oraz sytuacje wymagające pomocy ratunkowej.
[10] National Health Service. Symptoms of a stroke. Nagłe objawy neurologiczne wymagające natychmiastowej pomocy.
[11] NHS, Every Mind Matters. Reframing unhelpful thoughts. Rozpoznawanie myśli, sprawdzanie interpretacji i bardziej elastyczne spojrzenie.
[12] National Center for Complementary and Integrative Health / NIH. Relaxation Techniques: What You Need To Know. Ograniczenia i możliwe niepożądane reakcje na relaksację.
[13] NHS, Every Mind Matters. Facing your fears. Unikanie, upewnianie się i stopniowe podejmowanie bezpiecznych aktywności.
[14] NHS, Every Mind Matters. Tackling your worries. Czas na obawy, rozwiązywanie problemów i powrót do bieżącego zajęcia.
[15] World Health Organization. Brief structured psychological interventions. mhGAP, 2023. Zalecenie interwencji opartych na CBT dla dorosłych z GAD lub zaburzeniem panicznym.
[16] Pacjent.gov.pl. Psycholog, psychoterapeuta czy psychiatra? Zakres pomocy i różnice między rolami specjalistów.
Artykuł ma charakter psychoedukacyjny. Nie służy do samodzielnego rozpoznawania chorób ani zastępowania porady lekarza, psychologa lub psychoterapeuty. W przypadku nagłego zagrożenia zdrowia lub życia należy skorzystać z pomocy ratunkowej.
Czytaj więcej porad Moniki Chrapińskiej-Krupa
Najnowsze artykuły
Zaburzenia lękowe – objawy, rodzaje, przyczyny i leczenie
Dziecko nie słucha i ignoruje polecenia – dlaczego tak robi i jak reagować?
Zespół Aspergera – objawy i diagnoza. Co dziś oznacza ta nazwa?
Oceń artykuł
Liczba ocen:
Średnia ocena: 0.00
Wybierz ocenę:
Komentarze
Ten wpis nie ma jeszcze komentarzy. Napisz, co o nim sądzisz.
Dodaj komentarz